Lukrecja gładka
Glycyrrhiza glabra L.
Bylina o silnym, zdrewniałym korzeniu, z grubymi rozłogami podziemnymi, o łodydze wzniesionej, rozgałęzionej i liściach naprzemianległych, nieparzystopierzas-tych. Kwiaty barwy lila zebrane są w grona osadzone w kątach liści. Owocem jest strąk. Gatunek ten, pochodzący z Europy Południowej i Wschodniej, jest uprawiany połowo.
Przemysł farmaceutyczny i spożywczy używa korzenia i rozłogów (Radix Liąui-ritiae). Wykopuje się je w trzecim roku uprawy, wtedy gdy roślina zaczyna żółknąć i tracić liście. Korzenie myje się, usuwa części nadziemne, okorowuje i suszy w temperaturze nie przekraczającej 35 °C. Mają wówczas barwę siarkowożółtą i bardzo słodki smak. Zawierają głównie glicyryzynę z grupy saponin, flawonoidy, olejek eteryczny, garbniki i enzymy.
Do przygotowania odwaru służą korzenie pokrajane, zaś do produkcji leków sproszkowane. Gotując je z wodą otrzymuje się sok (Succus Liąuiritiae), z którego robi się pastylki o bardzo słodkim smaku. Korzeń lukrecji jest środkiem przeciwzapalnym, wykrztuśnym, słabo przeczyszczającym i rozkurczowym. Działa też skutecznie w przypadku wrzodów żołądka i dwunastnicy. Sok odparowany, oczyszczony i zagęszczony (Succus Liąuiritiae depuratus) jest używany w farmacji jako dodatek poprawiający smak lub jako środek wiążący do pigułek. Proszek z lukrecji, kopru włoskiego i liści senesowych jest bardzo cenionym roślinnym środkiem przeczyszczającym.
