Konitrut błotny
Gratiola officinalis L.
Bylina o kłączu rozgałęzionym, kępie łodyg podnoszących się, liściach naprzeciwległych, siedzących, lancetowatych. W kątach liści pojawiają się pojedynczo drobne, białe lub różowe kwiaty. Owocem jest torebka. Cała roślina jest trująca. Gatunek ten rośnie w Europie, Azji i Ameryce, na brzegach wód, w zaroślach, na łąkach i pastwiskach. Był używany do leczenia wątroby i jako środek przeczyszczający. Jego nazwa rodzajowa pochodzi od słowa łacińskiego gratia = wdzięczność, podziękowanie (bogom za stworzenie tak użytecznej rośliny).
Zbiera się ziele (Herba Gratiolae), ścinając górne części pędów, i suszy je rozpostarte cienką warstwą w cieniu lub w suszarni w temperaturze maksimum 45 °C. Suche pędy są bezwonne, ale mają gorzki smak. Zawierają glikozyd gracjoli-nę (0,15 %) i terpenowy olejek eteryczny - gracjolon. Konitrut jest używany jako środek wzmacniający serce i obniżający ciśnienie. Działa silnie przeczyszczające i przeciwrobaczycowo, jak również mo-czopędnie.
Wolno go używać tylko na polecenie lekarza; dłuższe stosowanie doprowadza do zaburzeń wzroku.
Mleko krów, które zjadły konitrut, może być trujące. Nalewka z konitruta stosowana zewnętrznie służyła niegdyś do leczenia owrzodzenia podudzia i wyprysków skórnych. Świeży sok jest używany do zmiękczenia skóry.
Okres kwitnienia: V-VII Zbiór ziela V-VII
