Bluszcz pospolity
Hedera helix L.
Krzew pnący, o liściach zimozielonych, osadzonych na długich gałązkach. Liście są naprzemianległe, na pędach płonnych 5-klapowe, o sercowatej nasadzie (w dole na prawo), na pędach płodnych - jajowate (w dole na lewo). Na szczytach pędów płodnych znajdują się baldachy złożone z żółtych kwiatów. Owocem jest czarna jagoda. Cała roślina jest słabo trująca. Rośnie na skałach i w lasach, w Europie i Azji. W Polsce jest rośliną chronioną. Sadzi się ją często ze względu na wartość ozdobną, ma też wiele odmian uprawnych.
W celach leczniczych zbiera się liście (Folium Hederae helicis), zrywając je ręcznie, i suszy rozpostarte cienką warstwą w miejscu przewiewnym, nawet na pełnym słońcu. Powinny zachować ciemną barwę i gorzki smak. Zawieraj ą garbniki, saponiny, glikozyd hederynę, kwasy organiczne i jod. Wszystkie te substancje wpływają na pracę serca i przepuszczalność ścian żył. W małej dawce rozszerzają naczynia krwionośne, w większej - zwężają, powodując zwalnianie rytmu serca. Bluszcz zatem jest używany tylko pod kontrolą lekarza.
Odwar łagodzi zapalenia dróg oddechowych, uspokaja kaszel i jest środkiem pomocniczym w leczeniu chorób płuc. Bluszcz pobudza również czynność wątroby i pęcherzyka żółciowego. Świeże liście zmiażdżone lub sparzone służą do robienia okładów na nie gojące się rany. Zmiażdżone liście przykłada się również do stóp w celu usunięcia obumarłego naskórka, mogą jednak u osób wrażliwych drażnić skórę.
