Połonicznik nagi
Hemiaria glabra L.
Roślina jednoroczna, rzadko bylina, o łodydze rozgałęzionej, rozesłanej, tworząca kobierce. Małe liście są naprzeciwległe, siedzące, eliptyczne. Z ich kątów wyrastają drobne, żółtozielone kwiaty zebrane w kłębki. Owocem jest torebka zawierająca ciemnobrunatne nasiona (w dole na prawo). Gatunek ten, pochodzący z Europy i Azji, rośnie na glebach ubogich, piaszczystych, wzdłuż dróg i strumieni. Niegdyś połonicznik był używany do leczenia dróg moczowych i przepukliny.
Zbiera się ziele (Herba Herniańae). Pędy czyści się starannie i suszy rozpostarte cienką warstwą w miejscu cienistym i przewiewnym, w temperaturze nie przekraczającej 35 °C. Ziele przechowuj e się w miejscu suchym i ciemnym. Zawiera m. in. saponinę trójterpenową, która rozkłada się na kwas chillainowy i cukry proste. Ziele pokrewnego połonicznika kosmatego (H. hirsuta) zawiera saponiny, które rozkładają się na kwas galaktonowy i glukozę lub na inne cukry. Oba gatunki zawierają te same glikozydy: rutynę i ku-maryny, m. in. herniarynę.
Działają silnie moczopędnie, antyseptycznie i słabo rozkurczowo. Są to zioła bardzo skuteczne w przypadku zapalenia dróg moczowych, nerek i pęcherzyka żółciowego. Używa się ich również profilaktycznie przeciw tworzeniu się kamieni nerkowych i piasku w moczu.
